operatie na operatie

15 juni 2018 - Pokhara, Nepal

Maandag zijn we begonnen op een nieuwe afdeling. De kinderafdeling. Of zoals ze het hier noemen, de paediatric. 

Er lagen 4 kinderen toen we aankwamen. Één kindje had eerder een sepsis gehad. Hij was 4 jaar oud, maar mocht diezelfde dag nog naar huis, want het ging erg goed met hem. Een ander kindje, van 5 maanden oud had koorts. Nog een ander kindje, van 16 maanden oud, had bronchiolitis. Zij heeft moeten vernevelen op de afdeling. Ook was er een kindje met flinke diarree. Hij was 13 maanden oud. Hij zat al 6 dagen aan de diarree ten gevolgen van een bacterie. Hij heeft vorige dagen ook veel moeten overgeven, maar daar had hij nu geen last meer van. En het is geen diarree zoals ik dacht dat het eruit ziet. Het was helder/geel-achtig van kleur en waterdun, met wat vlokjes erin. Echt niet goed dus. 

Een paar ouders van de kinderen kunnen engels. We hebben dus een praatje gemaakt. Ze zijn erg open en vriendelijk. Vooral als je zegt dat hun kindje er mooi/knap uitziet, zijn ze erg trots. Dit is leuk om te zien. Er is een kindje bij op de afdeling gekomen. Hij is 8 maanden oud. Hij was heel slap en zwak. Er is een infuus geprikt en medicatie toegediend. Hij had flauwtes. 

De dag erna kwamen we om 7 uur weer in het ziekenhuis. Om kwart over 7 werden we gebeld en mochten we een operatie zien. Het was een blinde darm ontsteking. Het wormvormig aanhangsel werd verwijderd. Nou heb ik in Nederland ook nog nooit een operatie gezien, dus dit was mijn eerste. Ik kan het dus ook niet vergelijken. Het kindje lag al op de operatiekamer toen wij binnenkwamen. We moesten erg snel nog even omkleden. Ben ik blij dat ik mijn mondkapje mee had die dag. Snel in de operatie kleding en een mutsje op, en de operatiekamer in. Het kleine meisje was al onder algehele narcose en lag kwetsbaar en naakt op het bed. Ze had een beademingstube in haar mond. Ook stond er een kleine monitor met haar hartslag, bloeddruk etc. 

Er waren 5 mensen bezig. De chirurg, een anesthesist, operatieassistent, en er liepen nog 2 mensen rond die wat spullen pakte als ze het nodig hadden. De operatieassistent begon met het insmeren van het lichaam van het meisje. Ik gok met Betadine, maar er was geen mogelijkheid dit na te vragen. Vervolgens werden er allemaal steriele, blauwe doeken om haar heen gelegd. Zo zag je alleen nog maar haar rechter onderbuik. Steriele handschoenen aan, en snijden maar! De chirurg maakte een kleine opening in de buik. Ik denk rond de 4 centimeter. Eerst door de huid, en toen door het weefsel. Het werd opengehouden door een speciale tang. Er werd eerst een tijdje gezocht, met de vinger. Af en toe werd er wat vocht weggezogen of kwam er een deel van de darmen uit, dit werd gewoon weer terug gepropt. Eenmaal gevonden, werd het afgeklemd en los gesneden. Toen werd er gespoeld met (ik denk) steriel, gedestilleerd water. Hierna werd alles gehecht. En tot slot werd er met twee ‘nietjes’ de buik dichtgemaakt. Alle doeken weg, en de operatie was klaar. Ze werd gelijk over getild naar de brancard. Om zo weer de afdeling op de rijden. De operatie was zo voorbij. 

Zo rond 11 uur gaan we lunchen. Vorige week deden we dit op de afdeling, want de verpleegkundige hadden eten meegenomen, ook voor ons. Deze afdeling niet. We eten bij een klein tentje, vlak naast het ziekenhuis. De eigenaar is Nepalees, maar hij heeft 7 jaar in Nederland gewoond!! Heel toevallig! We eten daar altijd noedels en maken een praatje. Het is heel gek om Nederlands te praten tegen een Nepalees. We krijgen altijd een gratis lolly als we weer weg gaan. Super aardig! 

In het ziekenhuis desinfecteren ze hun handen met spiritus... Ben ik blij dat ik mijn eigen handdesinfectans heb meegenomen. 

We hebben met ons gastzusje, Anjila, en onze gastmoeder, Bishnu, zelf momo’s gemaakt. Met buffalo en kip erin. Het was erg lekker! Ook hier heb ik het recept keurig van opgeschreven. Dat word dus momo’s bij de dal bhat thuis!! 

We zijn op donderdag ochtend om 4 uur ‘s ochtends opgestaan om een operatie te zien. We kwamen in het ziekenhuis en kregen weer de operatiekleding aan. (Zie foto’s). Eerst zagen we hoe alle materialen klaar gelegd werden. Er werd een volwassen vrouw geopereerd. Ze had stenen in haar nieren die verwijderd werden. Eerst werd ze onder algehele narcose gebracht. Daarna werd ze op haar zij gelegd, en ingesmeerd met betadine. Er werden weer allemaal steriele doeken over haar heen gelegd. En toen begonnen ze met snijden. De wond was behoorlijk groot en je zag precies hoe het er in haar buik uitzag. Er waren deze keer meer mensen aanwezig. Een stuk of 7 (exclusief anouk en ik). Deze operatie duurde ook wat langer dan de vorige. De chirurg zei dat de stenen moeilijk te vinden waren, maar uiteindelijk hebben ze het wel gevonden en eruit gehaald. Ze lieten een drain achter. De grote wond werd telkens volgepropt met doeken, deze werden vervolgens in heet water gelegd, het bloed ging er uit en en kon weer in de wond. Hiermee werd het bloed geabsorbeerd. Ook werd er gewerkt met een vacuüm slang die bloed wegzoog. Er werd ook weer gedestilleerd water ingespoten. Nadat de stenen eruit waren, naaide ze het dicht en daarna niette ze de huid bij elkaar. Ze waren behoorlijk groot! Zie foto. De spullen waren nog niet opgeruimd en we werden al naar een andere kamer geroepen! De volgende operatie ging gelijk van start. Deze vrouw hadden we al op de operatie tafel zien liggen toen we aankwamen s’ ochtends (zo rond 5 uur). Ze was wakker toen de chirurgen apparatuur klaar zette. Lijkt me best beangstigend om zo voor je operatie te zien welke tangen en materialen ze allemaal gaan gebruiken. Maarja, we gingen dus gelijk na de operatie door naar deze operatie. Ze was inmiddels onder algehele narcose. Tussendoor even vlug gevraagd wat voor operatie dit was. Ik zag al dat ze een endoscopie aan het doen waren (operatie waarbij je met apparatuur in de buik gaat, en op een scherm kan zien wat je doet. Dus er zit een camera, lichtje, en tang door gaten in de buik, het is dus geen operatie waarbij de hele buik opengesneden wordt). Ze gingen de galblaas volledig verwijderen. Eerst op zoek naar de galblaas, maar deze was al snel gevonden. Daarna begonnen ze met afklemmen. Dit deden ze met stukjes metaal, dat net leek op nietjes. Vervolgens trokken ze met hetzelfde soort touw waarmee ze hechten, het uiteinde van de galblaas strak. Zo stopte ze de doorbloeding en konden ze het eraf snijden. En hoppa, de galblaas was eruit. Het leek net op een kippenpoot, zo groot was die ook ongeveer. Vlug weer even het gat dichtnaaien en nieten en het zat er weer op. Tijdens de operatie ging er een telefoon af. Ik schrok me dood, want ik dacht heb ik nou mijn telefoon niet uit gezet!? Maar de chirurg werd gebeld! En hij nam midden in de operatie zijn telefoon op! Bizar vond ik dat. 

Na de operatie zijn we weer naar de kinderafdeling gegaan. 

Ze wassen hier alle doeken en kleding zelf. Zo zag ik dus de steriele operatie doeken hangen op het dakterras van het ziekenhuis, nadat ze gebruikt waren. Zie foto! 

We hebben samen met ons gastzusje yoga gedaan. Dit was erg grappig. Ze heeft een grote muziek box in haar kamer staan, we hebben met z’n 3e in haar slaapkamer staan zingen en dansen. Dit was erg leuk. 

‘S avonds zijn we naar Lakeside gegaan, met ons gastzusje Anjila. Ze zingt in een band en treed iedere week op maandag en donderdag op. We zijn op de scooter erheen gegaan, Anouk bij Anjila achterop, en ik bij de gitarist achterop. Het was erg leuk om te zien. Ze is normaal erg rustig en beleefd, maar als ze op het podium staat gaat ze helemaal los. Zie filmpje. ‘S avonds zijn we weer terug gegaan naar het gastgezin achterop de scooter. Vrijdag gaan we weer terug naar Lakeside om daar het weekend door te brengen.

Foto’s

6 Reacties

  1. Betty Roelofsen:
    15 juni 2018
    Wat een belevenissen allemaal Rian. Jij komt terug met een heel goed gevulde rugzak. Echt geweldig!!
  2. Ingrid:
    15 juni 2018
    Als ik het goed begrijp is de hygiëne in Nepal anders dan in Nederland. Ik ben erg benieuwd hoe je de stage in een Nederlands ziekenhuis gaat ervaren.
    Tot jouw volgende blog😀. Ik verheug me er al weer op.
  3. Tiny en André:
    15 juni 2018
    Alweer van die bijzondere verhalen. Wat ons telkens weer opvalt is dat je zoveel details ziet en die dan zo mooi verwoordt. Goed joh 😊 Vooral doorgaan met genieten. Knuffel
  4. Marjon:
    15 juni 2018
    Wooh meis. Weer genoten van je verhaal. Kunnen er nog meer indrukken bij...? Fantastisch! 😘
  5. Maaike Schaap:
    15 juni 2018
    Sodeju wat maak je veel mee.
    Met die soort van diaree heb ik trouwens ervaring :). Zowel in Zuid-Amerika als Afrika was ik de klos. In Afrika belande ik er ook door in het ziekenhuis, omdat het een week duurde. Geniet nog even, ik ben benieuwd naar het verslag en het eten als je terug bent.
  6. Heleen:
    16 juni 2018
    Mooi om te horen dat ze roeien met de riemen die ze hebben! Goed om te zien dat het anders is. Tof hoor!

Jouw reactie