Eerste week ziekenhuis en beroemd in lakeside!!!!

11 juni 2018 - Pokhara, Nepal

Vrijdag avond zijn we naar de moviegarden geweest. We hebben hier buiten een film gezien. Er waren allemaal vuurvliegjes die rondvlogen. Op de achtergrond zag je het meer. Het was erg mooi. S’avonds zijn we gaan poolen in een barretje. Het is erg leuk want we leren allemaal lokale mensen kennen tijdens het uitgaan s’avonds. 

De eerste dag ziekenhuis. We liepen de eerste week op de afdeling post operatief. Het is zo anders dan in Nederland. Ik sta met verbazing overal naar te kijken. We moeten met slippers op de afdeling lopen. Dit vinden ze hygiënisch. Nou moet ik zeggen dat ik daar liever niet met mijn blote voeten in die slippers rondloop. Er zal maar net een drain geleegd worden en je voeten zitten onder.... daarom heb ik ervoor gekozen om mijn wandelsokken in mijn slippers te dragen. Dit ziet er natuurlijk bijzonder charmant uit, maar dat geeft niks want iedereen loopt er apart en creatief bij in nepal. Zie foto. 

Er lag een zwangere vrouw op de afdeling. Ze kreeg een keizersnede. Er moest van tevoren een infuus geprikt worden en een katheter ingebracht. Nou vond ik dit al heel anders dan in Nederland. Ze gebruiken hier (logisch) druppelkamers in plaats van een infuuspomp. Maar erg secuur zijn ze niet. Ze tellen nooit de druppels en laten het vaak te snel inlopen. Ook het inbrengen gaat wat anders. Ze hebben een langere naald en ook minder veilig. Daarnaast doen ze het netjes afstuwen, maar gebruiken ze een rubber touw als stuwband. Ook desinfecteren ze het gebied waar ze gaan prikken. Maar vervolgens voelen ze weer uitgebreid met de (onsteriele) vingers waar de ader zit. Toch is het me opgevallen dat ze bijna allemaal gelijk goed prikken!! Ook het inbrengen van de katheter gaat minder steriel dan in Nederland... 

Hiernaast spuiten ze medicatie bij het infuus naar binnen. Wat prima kan. Maar ze doen dit erg snel, met grote hoeveelheden tegelijkertijd. Dit doet natuurlijk erg veel pijn. 

Verder is het gek om te zien hoe de rollen zijn verdeeld. De verpleegkundigen doen alleen het technische werk. De verzorging, eten/drinken, toiletbezoeken etc. doet de familie van de patiënt allemaal zelf. Bij opname in het ziekenhuis, krijgen de patiënten allemaal hetzelfde groene ziekenhuis jurkje. Er staan twee verpleegkundige op een afdeling. De ochtenddienst is van 7 uur tot 1 uur. Erg kort dagje dus. ‘S nachts is er een bed voor de nachtdienst, zo kunnen zij op werk ook uitrusten. De werkdruk is hier ook enorm anders dan in Nederland. Alles word op zijn tijd gedaan en er wordt rustig gewerkt. Er word vaak tussendoor gezeten en er zijn veel minder taken. Dit ligt natuurlijk ook aan de hoeveelheid patiënten die je die dag hebt.  Soms ligt de afdeling bijna vol, stuk of 8 patiënten en soms liggen er maar 2 (er zijn ongeveer 11 bedden). Je ziet veel drains. Ook krijgt iedere patiënt bij binnenkomst standaard een infuus met zoals hun het zeggen, water aan het infuus. 

Er lag een jongen op de afdeling van 18 jaar. Hij had twee drains, een in zijn been, en een bij zijn schouder. Op zijn been had een grote chirurgische wond, met hechtingen. Op zijn beide schouders had hij ook wonden. Ook zat zijn arm in het gips. Ik heb een tijdje met zijn vader gepraat. Wat bleek dat hij een keer ‘s avonds op de scooter zat en hij door 20 mannen werd aangevallen met messen en bijlen. Ze dachten dat hij iemand anders was en hebben dus de verkeerde persoon aangevallen. Maar ik kan me alleen voorstellen dat dit is dus doodeng geweest moest zijn voor hem. Ik schrok van zijn verhaal. 

Ook was er een meisje van 12 op de afdeling. Ze heeft het Hydatid disease. Ik heb haar gekozen om mijn opdracht over te doen, ik had namelijk nog nooit van dit ziektebeeld gehoord en het leek me erg interessant om er meer over op te zoeken. Ze had twee cystes in haar lever. Één ter grootte van een voetbal en de andere ter grootte van een tennisbal. Bij het hydatid disease heb je een parasiet. Deze tapewormen heten Echinococcus granulosis.  Je kunt ze oplopen door het eten van rouw (en besmet) vlees of door het aanraken van besmette honden. Door het contact met honden en vooral de ontlasting van de honden, want hier zitten de eitjes in, kun je besmet worden. Ze zag er heel erg ziek uit. Ze had net de operatie gehad. Ze hadden de cystes verwijderd. 1 op de 3 patiënten met deze parasiet, krijgt de ziekte weer terug nadat de cyste is verwijderd. Erg heftig dus. Als er niet wordt ingegrepen dan zal ze overlijden. 

Ik mocht medicatie klaarmaken in een spuit. Dit heb ik gedaan. Zie foto. Ze kennen hier geen optreknaalden of speciale naalden voor intramusculair of subcutaan. Ze gebruiken dezelfde naald voor alle vlakken. Nadat ze gespoten hebben, of bijgespoten in het infuus, verbranden ze de naald. 

De collega’s in het ziekenhuis zijn erg aardig. Ze willen graag je vragen beantwoorden. Dn vooral de chirurgen en doktoren leggen dingen uit over ziektebeelden. Ik heb het erg naar mijn zin in het ziekenhuis, en ik doe veel ervaringen op. Wat ook best heftig is, is dat de familie eerst medicatie, verbandjes en andere nodige materialen moeten kopen, beneden bij de apotheek, voordat de verpleegkundige pijnstilling of wondzorg kunnen geven. Als je dus geen geld hebt voor pijnstilling, dan moet je het maar doen zonder...

Zo verbranden de mensen hun afval allemaal op straat. Zo nu en dan loop je door een flinke rookwolk heen, met verbrand afval.

We zijn afgelopen weekend naar een wat luxer hotel geweest. Eentje met een zwembad!!! We hebben heerlijk kunnen zwemmen. 

‘S avonds liepen we terug van het restaurantje waar we gegeten hadden. Nou stond er midden op straat een podium, met een Nepalese man die aan het zingen was. Er stonden een stuk of 5 mensen te kijken. Nou wij bleven ook even kijken. Nou leek het ons een leuk idee ook een liedje te zingen. Dus wij met 8 meiden het podium op (6 verpleegkunde studenten en 2 andere Nederlandse studenten). Vet zenuwachting maar hilarisch begonnen we met zingen. Het liedje Call me maybe van Carly Rae Jepson. Nou tot onze verbazing kwamen er steeds meer mensen bij staan. De Nepalezen gingen los en danste uitbundig. Halverwege het nummer begon de straat echt flink vol te stromen. Ook aan de zijkanten waren lange rijen met mensen. Ik zag alleen maar flitsen van telefoons. Mensen maakte foto’s en filmpjes. Aan het eind van het liedje werd er hard gejuicht. We stapte het podium af en er kwamen erg veel mensen op ons af.. “PICTURE, PICTURE, PICTURE!!!!” riepen ze. Ze wilde dus blijkbaar allemaal op de foto. Het voelde onrealistisch. Alsof ik in een film speelde. We waren even beroemd!!!

Na een tijdje zijn we gewoon weggevlucht. We gingen een cafeetje in, een stuk verderop. We waren er nog geen 20 minuten en er kwam een man op ons afgestapt. Hij liet een foto zien van ons op het podium en vroeg of wij dit waren. We werden herkent!!!! En je zult het niet geloven maar de dag erna wilde we de was wegbrengen naar de plek waar we dit altijd doen, en hier kwamen we ook iemand tegen die ons herkende. Ze vertelde uitbundig dat ze met haar familie heeft staan kijken. Geweldig om mee te maken! Zie filmpje van het optreden (is wel een beetje vals gezongen, maar daar gaat het niet om natuurlijk). 

Zondag zijn we weer terug gegaan naar het gastgezin. Maandag begon de eerste dag op de nieuwe afdeling weer. Op de kinderafdeling.

Foto’s

9 Reacties

  1. Han:
    11 juni 2018
    Mooie verhalen, Rian! Jullie zijn een hype in Nepal! Ze praten over 100 jaar nog over jullie!
    Hebben de patiënten ook meer infecties door het minder steriel werken of is het vanwege de kleinschaligheid van het ziekenhuis toch niet zo`n groot risico? Hier mag je bij mensen thuis ook minder steriel werken dan in een groot ziekenhuis waar het wemelt van de gevaarlijke micro organismen.
  2. Rian:
    11 juni 2018
    Reactie op Han: Het is wel zo dat ze erg snel antibiotica geven. Nog sneller dan in nederland. Vaak al voordat het daadwerkelijk nodig is. En verder weet ik niet precies wat de reden is, ik denk het niet bewust zijn van de gevolgen. Zo werd er namelijk vanalles vastgepakt terwijl de verpleegkundige al steriele handschoenen aan had.
  3. Marjon:
    11 juni 2018
    Cool dat je gewoon sokken in je slippers aan doet. Zit dat een beetje 😉?
    Het contrast tussen je ervaringen op stage en dan het uitgaansleven in Lakeside lijkt me groot. Is dat switchen niet lastig?
  4. Tiny en André:
    11 juni 2018
    Hoi Rian, weer genoten van dit verhaal en ik heb het net voorgelezen aan André (die in de camper staat te koken). Groetjes van ons uit Noorwegen
  5. Heleen:
    11 juni 2018
    Geweldig Rian. Het gaat net zo in de Filippijnen. Maar goed, ik hoop dat je leert dat het je moet relativeren. We zijn in Nederland wel een beetje over de kop aan 't gaan. Het kan ook anders! En dat is wat je nu leert. Dat maakt je een dijk van een verpleegkundige! 30 jaar geleden ging het Nederland ook een beetje zo!
  6. Maaike Schaap:
    12 juni 2018
    Zo beetje cultuurshock zo'n ziekenhuis lijkt me. Ik weet nog dat je in Bolivia antibiotica kon kopen bij de drogist. Zonder recept dus en zonder voorschrift hoe ze te gebruiken (goh waar zou die resistentie nou vandaan komen).
  7. Nancy:
    12 juni 2018
    Wauw Rian wat een bijzondere verhalen! Je wordt hiermee echt een fantastische verpleegkundige (en zangeres) ;-)
    Geniet van deze fantastische ervaringen die je nu opdoet! Groetjes Nancy
  8. Ingrid:
    12 juni 2018
    Ik ben erg benieuwd hoe je de stage in een Nederlands ziekenhuis gaat ervaren.
    Je zult niet meer zo snel versteld staan wat er gebeurt, of juist wel omdat het zo anders is dan in Nepal.
    Blijf je verbazen😀
  9. Annemiek:
    14 juni 2018
    Top verhaal Rian😘

Jouw reactie